<\/p>\n\n\n\n
Drodzy uczniowie!!!<\/p>\n\n\n\n
Szanowni Pa\u0144stwo-Rodzice, Opiekunowie !!!!<\/p>\n\n\n\n
Min\u0105\u0142 ju\u017c rok odk\u0105d zmagamy si\u0119 z niewidzialnym, ale jak\u017ce gro\u017anym dla cz\u0142owieka przeciwnikiem-koronawirusem. Mikroskopijny a wci\u0105\u017c sieje na ca\u0142ym \u015bwiecie niebywa\u0142e dot\u0105d zagro\u017cenie -dla \u017cycia, zdrowia, samopoczucia. Zapewne wielu z Was- doros\u0142ych do\u015bwiadczy\u0142o ju\u017c jego ra\u017c\u0105cej si\u0142y w postaci: choroby, konieczno\u015bci odbycia kwarantanny czy ograniczenia swojej aktywno\u015bci zawodowej, towarzyskiej, zawieszenia mo\u017cliwo\u015bci realizacji swoich pasji.<\/p>\n\n\n\n
A Wy drodzy uczniowie zostali\u015bcie zmuszeni do nauki w domu-z dala od r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w, szkolnego gwaru, nauczycieli, kt\u00f3rzy nie tylko przekazywali Wam wiedz\u0119 przedmiotow\u0105, ale uczyli wielu innych umiej\u0119tno\u015bci, potrzebnych w \u017cyciu. Ta przymusowa izolacja, rezygnacja z dotychczasowego modelu \u017cycia dla wszystkich jest trudna- dla Was zapewne te\u017c. Generuje wiele przykrych emocji -smutku, przygn\u0119bienia, rezygnacji, niepokoju czy gniewu. Nie\u0142atwo sobie z nimi radzi\u0107!!!! <\/strong>Jednym pomaga sen, innym spacer czy obejrzenie dobrego filmu, a jeszcze innym pomaga przeniesienie si\u0119 do wirtualnego \u015bwiata gier komputerowych. S\u0105 te\u017c tacy, kt\u00f3rzy roz\u0142adowuj\u0105 sw\u00f3j stres zwi\u0105zany z obecn\u0105 sytuacj\u0105 poprzez robienie rzeczy, kt\u00f3rych do tej pory nie robili-np. ucz\u0105 si\u0119 gotowa\u0107, szlifuj\u0105 znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyk\u00f3w obcych, si\u0119gaj\u0105 po ciekaw\u0105 lektur\u0119 (niekoniecznie szkoln\u0105). Ka\u017cdy spos\u00f3b radzenia sobie z napi\u0119ciem jest dobry, pod warunkiem, \u017ce nie szkodzi w\u0142asnemu zdrowiu, jest stosowany z umiarem i nie narusza dobrostanu drugiego cz\u0142owieka.<\/p>\n\n\n\n Warto<\/strong> dzieli\u0107 si\u0119 swoimi odczuciami, przemy\u015bleniami, jakie nam teraz towarzysz\u0105 – z bliskimi w rodzinie, z przyjaci\u00f3\u0142mi, kolegami. Rozmawia\u0107, nie zamyka\u0107 si\u0119 na kontakt, pozwoli\u0107 na upust nagromadzonych emocji-oczywi\u015bcie w spos\u00f3b bezpieczny. Przede wszystkim da\u0107 sobie prawo do posiadania ca\u0142ej gamy emocji, bo \u017cadna z nich nie jest z\u0142a sama w sobie; z\u0142y mo\u017ce by\u0107 tylko spos\u00f3b jej wyra\u017cania. Rozmowa o tym co cieszy, co martwi, a co przera\u017ca lub denerwuje nie spowoduje, \u017ce sytuacja, z jak\u0105 trzeba si\u0119 teraz zmaga\u0107 szybko si\u0119 zmieni, ale b\u0119d\u0105c wys\u0142uchanym i zrozumianym \u0142atwiej j\u0105 b\u0119dzie przetrwa\u0107. Z pewno\u015bci\u0105!!!!<\/p>\n\n\n\n Warto<\/strong> te\u017c by\u0107 uwa\u017cnym na to, co inni do nas m\u00f3wi\u0105, jak si\u0119 zachowuj\u0105, jakie emocje mog\u0105 si\u0119 kry\u0107 za ich zachowaniem, co chc\u0105 nam przez to przekaza\u0107. Nie nale\u017cy tych sygna\u0142\u00f3w bagatelizowa\u0107, wy\u015bmiewa\u0107, umniejsza\u0107 ich znaczenia. Zawsze pomocne jest wys\u0142uchanie, pr\u00f3ba zrozumienia problemu, sytuacji, zaoferowanie mo\u017cliwej pomocy lub zaproponowanie kontaktu z osobami, kt\u00f3re profesjonalnie takiej pomocy udzielaj\u0105 ( np. pedagog czy psycholog szkolny, telefon zaufania). My jeste\u015bmy stale gotowe do pomocy, udzielenia Wam wsparcia.<\/p>\n\n\n\n Warto<\/strong> te\u017c nie traci\u0107 nadziei na tzw. „lepsze jutro”. Nadziei na powr\u00f3t do modelu \u017cycia, jaki znamy sprzed pandemii: bez maseczek, bez odczuwania strachu przed zachorowaniem, z mo\u017cliwo\u015bciami: sp\u0119dzania czasu wed\u0142ug w\u0142asnych potrzeb, nauki w szko\u0142ach, swobodnych kontakt\u00f3w kole\u017ce\u0144skich, towarzyskich, pracy w sprzyjaj\u0105cych warunkach.<\/p>\n\n\n\n Dedykuj\u0119 Wam bajk\u0119, kt\u00f3r\u0105 znalaz\u0142am surfuj\u0105c po internecie. Opowiada ona o nadziei, jest mo\u017ce nieco d\u0142uga, ale Warto <\/strong>j\u0105 w ca\u0142o\u015bci przeczyta\u0107. <\/p>\n\n\n\n Pozdrawiam Was serdecznie, \u017cycz\u0105c zdrowia i ….nadziei.<\/p>\n\n\n\n Krystyna Jokiel -psycholog szkolny<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Bajka o zasmuconym smutku<\/strong> Autor anonimowy<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Drodzy uczniowie!!! Szanowni Pa\u0144stwo-Rodzice, Opiekunowie !!!! Min\u0105\u0142 ju\u017c rok odk\u0105d zmagamy si\u0119 z niewidzialnym, ale jak\u017ce gro\u017anym dla cz\u0142owieka przeciwnikiem-koronawirusem. Mikroskopijny a wci\u0105\u017c sieje na ca\u0142ym \u015bwiecie niebywa\u0142e dot\u0105d zagro\u017cenie -dla \u017cycia, zdrowia, samopoczucia. Zapewne wielu z Was- doros\u0142ych … Czytaj dalej
Po piaszczystej drodze sz\u0142a niziutka staruszka.
Chocia\u017c by\u0142a ju\u017c bardzo stara, to jednak sz\u0142a tanecznym krokiem,
a u\u015bmiech na jej twarzy by\u0142 tak promienny, jak u\u015bmiech m\u0142odej,
szcz\u0119\u015bliwej dziewczyny. Nagle dostrzeg\u0142a przed sob\u0105 jak\u0105\u015b posta\u0107.
Na drodze kto\u015b siedzia\u0142, ale by\u0142 tak skulony, \u017ce prawie zlewa\u0142 si\u0119 z piaskiem.
Staruszka zatrzyma\u0142a si\u0119, nachyli\u0142a nad niemal bezcielesn\u0105 istot\u0105 i zapyta\u0142a:
„Kim jeste\u015b?” Ci\u0119\u017ckie powieki z trudem ods\u0142oni\u0142y zm\u0119czone oczy,
a blade wargi wyszepta\u0142y: „Ja? … Nazywaj\u0105 mnie smutkiem”
„Ach! Smutek!”, zawo\u0142a\u0142a staruszka z tak\u0105 rado\u015bci\u0105, jakby spotka\u0142a dobrego znajomego.
„Znasz mnie?”, zapyta\u0142 smutek niedowierzaj\u0105co.
„Oczywi\u015bcie, przecie\u017c nie jeden raz towarzyszy\u0142e\u015b mi w mojej w\u0119dr\u00f3wce.
„Tak s\u0105dzisz …, zdziwi\u0142 si\u0119 smutek, „to dlaczego nie uciekasz przede mn\u0105.
Nie boisz si\u0119?” „A dlaczego mia\u0142abym przed Tob\u0105 ucieka\u0107, m\u00f3j mi\u0142y?
Przecie\u017c dobrze wiesz, \u017ce potrafisz dogoni\u0107 ka\u017cdego, kto przed Tob\u0105 ucieka.
Ale powiedz mi, prosz\u0119, dlaczego jeste\u015b taki markotny?” „Ja … jestem smutny.”
odpowiedzia\u0142 smutek \u0142ami\u0105cym si\u0119 g\u0142osem.
Staruszka usiad\u0142a obok niego. „Smutny jeste\u015b …”,
powiedzia\u0142a i ze zrozumieniem pokiwa\u0142a g\u0142ow\u0105. „A co Ci\u0119 tak bardzo zasmuci\u0142o?”
Smutek westchn\u0105\u0142 g\u0142\u0119boko.
Czy rzeczywi\u015bcie spotka\u0142 kogo\u015b, kto b\u0119dzie chcia\u0142 go wys\u0142ucha\u0107?
Ile\u017c razy ju\u017c o tym marzy\u0142. „Ach, … wiesz …”, zacz\u0105\u0142 powoli i z namys\u0142em,
„najgorsze jest to, \u017ce nikt mnie nie lubi.
Jestem stworzony po to, by spotyka\u0107 si\u0119 z lud\u017ami
i towarzyszy\u0107 im przez pewien czas.
Ale gdy tylko do nich przyjd\u0119, oni wzdrygaj\u0105 si\u0119 z obrzydzeniem.
Boj\u0105 si\u0119 mnie jak morowej zarazy.” I znowu westchn\u0105\u0142.
„Wiesz …, ludzie wynale\u017ali tyle sposob\u00f3w, \u017ceby mnie odp\u0119dzi\u0107.
M\u00f3wi\u0105: tralalala, \u017cycie jest weso\u0142e, trzeba si\u0119 \u015bmia\u0107.
A ich fa\u0142szywy \u015bmiech jest przyczyn\u0105 wrzod\u00f3w \u017co\u0142\u0105dka i duszno\u015bci.
M\u00f3wi\u0105: co nie zabije, to wzmocni. I dostaj\u0105 zawa\u0142u.
M\u00f3wi\u0105: trzeba tylko umie\u0107 si\u0119 rozerwa\u0107.
I rozrywaj\u0105 to, co nigdy nie powinno by\u0107 rozerwane.
M\u00f3wi\u0105: tylko s\u0142abi p\u0142acz\u0105. I zalewaj\u0105 si\u0119 potokami \u0142ez.
Albo odurzaj\u0105 si\u0119 alkoholem i narkotykami, byle by tylko nie czu\u0107 mojej obecno\u015bci.”
„Masz racj\u0119,”, potwierdzi\u0142a staruszka, „ja te\u017c cz\u0119sto widuj\u0119 takich ludzi.”
Smutek jeszcze bardziej si\u0119 skurczy\u0142. „Przecie\u017c ja tylko chc\u0119 pom\u00f3c ka\u017cdemu cz\u0142owiekowi.
Wtedy gdy jestem przy nim, mo\u017ce spotka\u0107 si\u0119 sam ze sob\u0105.
Ja jedynie pomagam zbudowa\u0107 gniazdko, w kt\u00f3rym mo\u017ce leczy\u0107 swoje rany.
Smutny cz\u0142owiek jest tak bardzo wra\u017cliwy.
Niejedno jego cierpienie podobne jest do \u017ale zagojonej rany,
kt\u00f3ra co pewien czas si\u0119 otwiera. A jak to boli!
Przecie\u017c wiesz, \u017ce dopiero wtedy, gdy cz\u0142owiek pogodzi si\u0119 ze smutkiem
i wyp\u0142acze wszystkie wstrzymywane \u0142zy, mo\u017ce naprawd\u0119 wyleczy\u0107 swoje rany.
Ale ludzie nie chc\u0105, \u017cebym im pomaga\u0142.
Po jego smutnej twarzy pop\u0142yn\u0119\u0142y \u0142zy: najpierw pojedyncze,
potem zacz\u0119\u0142o ich przybywa\u0107, a\u017c wreszcie zani\u00f3s\u0142 si\u0119 nieutulonym p\u0142aczem.
Staruszka serdecznie go obj\u0119\u0142a i przytuli\u0142a do siebie.
„P\u0142acz, p\u0142acz smutku.”, wyszepta\u0142a czule.
„Musisz teraz odpocz\u0105\u0107, \u017ceby potem znowu nabra\u0107 si\u0142.
Ale nie powiniene\u015b ju\u017c dalej w\u0119drowa\u0107 sam.
B\u0119d\u0119 Ci zawsze towarzyszy\u0107, a w moim towarzystwie zniech\u0119cenie ju\u017c nigdy Ci\u0119 nie pokona.”
Smutek nagle przesta\u0142 p\u0142aka\u0107.
Wyprostowa\u0142 si\u0119 i ze zdumieniem spojrza\u0142 na swoj\u0105 now\u0105 towarzyszk\u0119:
„Ale … ale kim Ty w\u0142a\u015bciwie jeste\u015b?”
„Ja?”, zapyta\u0142a figlarnie staruszka u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 przy tym tak beztrosko,
jak ma\u0142e dziecko. „<\/strong>JA JESTEM NADZIEJA!”<\/strong><\/p>\n\n\n\n